Aboiaba cara arriba nun mar frío de chumbo, plano. Non sería necesario abrir os ollos para sentir a opresión dun ceo arremuíñado e gris, un teito baixo de tinta vertida nun vaso de auga. O sol non existía. Ceo gris, debaixo, mar gris, entre grises, ela, espida, pel gris, ollos negros de corvo, pelo danzante na partitura da auga, brazos extendidos, beizos violáceos.

Pero non se oía nada, as gaivotas non voaban, os peixes ficaran quietos, so batía o seu corazón, lentamente, entre o gris.

Estaba ben alí, non precisaba ser comprendida, non precisaba aprobación, só precisaba auga e aire.

Alí tíñao, ela, soa. Feliz.

Virouse, estendeu os brazos cara adiante e xuntou as pernas. Mergullouse cara ás luces grises do fondo. Volveu subir. Respirou escoitándose a sí mesma, non lle desagradou oír que vivía. A mellor maneira de sentirse vivo é atoparse a un mesmo, se é preciso en soidade.

Estábase moi ben alí.